Afgelopen zondag stonden we stil bij de vraag: wat betekent het eigenlijk dat Jezus leeft — na Pasen, gewoon op een doordeweekse dag, als het leven weer verdergaat?
We begonnen bij het gevoel dat misschien herkenbaar is: na de vreugde van Pasen komt het gewone leven weer. Werk, afspraken, drukte. Hoe houd je vast wat je hebt gevierd? En wat betekent het concreet voor je leven nu?
Ik deelde iets van mijn eigen afgelopen weken. De veertigdagentijd bracht rust en focus, maar de Goede Week voelde juist ook onrustig en vol. Van stilte naar drukte, van bezinning naar alles wat weer om aandacht vraagt. Dat zoeken — tussen rust en onrust, tussen geloof en twijfel — vormde de ingang naar het verhaal van de Emmaüsgangers uit Lucas 24.
Twee mensen onderweg, weg van Jeruzalem. De plek waar hun hoop gevestigd was — en waar die hoop ook stukgelopen leek. Ze praten over Jezus in de verleden tijd: “Wij hoopten dat Hij degene was…” Teleurstelling, verwarring en verdriet klinken door in hun woorden.
En juist daar sluit Jezus zich bij hen aan. Hij loopt met hen mee, zonder dat ze Hem herkennen. Hij stelt vragen, luistert naar hun verhaal en geeft ruimte aan hun teleurstelling. Geen snelle antwoorden, maar eerst aandacht voor wat er leeft.
Onderweg legt Hij de Schriften uit en langzaam gebeurt er iets van binnen. Later zeggen ze: “Brandde ons hart niet toen Hij met ons sprak?” Er groeit iets van hoop, van herkenning — nog zonder dat ze precies zien wie er met hen meeloopt.
Pas aan tafel, bij het breken van het brood, gaan hun ogen open. In dat moment van delen en kwetsbaarheid herkennen ze Jezus.
Het is bijzonder dat de herkenning niet komt op het hoogtepunt van hun gesprek, maar juist in het gewone, in de maaltijd. In het breken — een beeld dat ook raakt aan pijn en gebrokenheid — wordt Hij zichtbaar.
Wat volgt is beweging: ze staan op en gaan terug naar Jeruzalem, de plek die ze juist verlaten hadden. Het perspectief verandert — van weggaan naar opnieuw durven gaan, van teleurstelling naar nieuwe hoop.
In dit verhaal zie je een aantal lijnen terug die ook voor ons herkenbaar kunnen zijn: Jezus die met ons meeloopt, juist als we Hem niet direct herkennen. Ruimte om ons eigen verhaal te vertellen, inclusief twijfel en teleurstelling. En momenten waarop er iets begint te branden — in woorden, in ontmoetingen, in het samen delen van brood.
Misschien zit daar ook een uitnodiging in. Om niet alleen te blijven hangen in het zoeken of het niet-weten, maar om onderweg te blijven. Om aandachtig te zijn voor waar iets van hoop, van leven of van betekenis zichtbaar wordt. En dat is vaak juist ook als we samen zijn, we mochten het ervaren in het avondmaal dat we samen vierden.
PS: volgende week gaan we in de connectgroepen verder in gesprek over dit verhaal en de vragen die daarbij horen. Wil je daar ook bij aanhaken? Stuur even een mailtje naar info@hemelsbreed.info
Wil je een keertje langskomen bij Hemelsbreed? In onze activiteitenagenda zie je wanneer onze MeetUps plaatsvinden. Je bent altijd welkom om een keer aan te haken. Op deze pagina lees je hoe onze MeetUps gaan, evenals antwoorden op veelgestelde vragen.